Quality control of honey

برای کنترل کیفیت عسل آزمایش های زیادی تدوین شده است که در داخل ایران آزمایش های استاندارد ملی شماره 92 در آزمایشگاه های صنایع غذایی انجام می پذیرد و براساس این آزمایش ها محصول عسل درجه بندی و قیمت گذاری شده و خرید و فروش می شود ولی این آزمایش ها برای تعیین صد در صد خلوص عسل کافی نیست و تا حد محدودی می توان به آنها اکتفا نمود ، روش های جدیدتر و بهتر کنترل کیفی عسل وجود دارد که شامل آزمایش هایی پرهزینه و وقت گیر است که تا 97% قابل اطمینان بوده و با دقت بالا انواع تقلب در عسل را نمایان می کند مانند آزمایشی براساس انالیز ایزوتوپ کربن توسط آزمایشگاه عسل Aplica به عنوان آزمایشگاه مرجع و رفرانس عسل در جهان تدوین در حال حاضر به عنوان بهترین روش جهت نمایان کردن ساکارز مخفی عسل در این آزمایشگاه و سایر شرکت های معتبر بستبندی عسل جهان انجام می شود.

عنوان این روش عبارت است از:

Improved detection of honey adulteration by measuring
differences between 13C/12C stable carbon isotope ratios
of protein and sugar compounds with a combination
of elemental analyzer – isotope ratio mass spectrometry
and liquid chromatography – isotope ratio mass
spectrometry (δ13C-EA/LC-IRMS)

 

_عمدتاً مهمترین مشکل که امروزه کیفیت عسل را تهدید می کند اضافه شدن ناخالصی هایی غیر از شهد شفابخش گل هاست که در حد بسیار بالایی از این حالت در زمان تولید عسل می افتد و شایع ترین این ناخالصی ها تغذیه های کمکی مانند شکر به زنبور عسل است که باعث افزایش پارامتر ساکارز عسل می شود و از مرغوبیت آن می کاهد و جهت جلوگیری از آن زنبورداران بایستی به محض اینکه جریان شهد از گیاه به کندو آغاز شد از تغذیه کمکی زنبور عسل خودداری کنند.ولی بهترین راه برای داشتن عسل با کیفیت ، اطلاع رسانی و آگاه سازی تمام افرادی است که در تولید و بسته بندی عسل نقش دارند.

 

vee_gee_glasswareهرگونه سوال یا انتقادی درمورد مطالب این صفحه را با پست الکترونیک ازمایشگاه honeylab@ajmoom.com درمیان بگزارید.بعد از بسته بندی عسل بهتر است که از نور مستقیم آفتاب دور باشد و در دمای کمتر از c° 20 نگهداری شود ، در این شرایط عسل را می توان 2 تا 3 سال نگهداری کرد البته مشکل نگهداری عسل در این حرارت شکرک زدن آن است که باعث برگشت عسل به کارخانه و زیان هایی متعاقب آن خواهد شد.  و نکته آخر حرارت دادن عسل در زمان بسته بندی است چون شرکت های بسته بندی عسل عموماً مجبور هستند عسل را به حدی حرارت دهند که دیگر شکرک نزند و متبلور نشود و این خود به علت این است که مشتری عسل در ایران به غلط فکر می کند که اگر عسل شکرک بزند تقلبی است ، این حرارت باعث از بین رفتن تمام اثرات شفابخش عسل شده و آن را به یک مربای شیرین و بی خاصیت تبدیل می کند و باعث افزایش پارامتر هیدروکسی متیل فورفورال در عسل می شود که در آزمایشگاه قابل اندازه گیری است. حداکثر حرارتی که عسل می تواند تحمل کند c°50  است و برای زمان کوتاه در مورد چند ساعت ولی در دمای c°40 عسل را به مدت 2 روز می توان نگهداری کرد ولی بیشتر از ان باعث اثرات ذکر شده می شود. مورد بعدی حفظ کیفیت عسل در زمان برداشت محصول است که بهتر است قبل از رسیدن کامل عسل و تبخیر آب آن عسل برداشت نشود چون باعث تخمیر احتمالی در عسل می شود و همچنین از برداشت عسل از فریم هایی که حاوی تخم نارس و لارو زنبور عسل است صرف نظر شود و استفاده از ظرف و وسایل برداشت عسل از جنس استیل و صاف کردن عسل با صافی های با سوراخ کمتر از 2/0 میلی متر و نگهداری عسل در ظروف مناسب و دمای کمتر از c° 20 تا زمان بسته بندی عسل نیز به حفظ کیفیت عسل کمک می کند.امروزه در اروپا به طور کلی درمان با آنتی بیوتیک در هر مقدار و زمان برای بیماری لوک آمریکایی غیرقانونی است و این کلنی های  زنبور آلوده از بین برده می شوند و برای دیگر بیماری های زنبور عسل نیز دستورالعمل هایی از مقدار و زمان مصرف آنتی بیوتیک وجود داردکه طبق ضوابط باید اجرا شوند تا اثر انها در عسل باقی نماند.تمامی این موارد آسیب جدی به مصرف کننده عسل وارد می سازد که به مراتب از شکر احتمالی موجود در عسل بدتر است اما از آنجایی که در ایران کنترل معنی داری و آزمایش های روتینی در زمینه جلوگیری از وجود این مواد در عسل وجود ندارد زنبورداران به عنوان تولید کنندگان عسل بایستی توجه بیشتری به کیفیت این محصول داشته باشندو با تعهد اخلاقی وحرفه ای ،عسلی با کیفیت تولید کنند.انواع آنتی بیوتیک ها که برای درمان بیماری های زنبور عسل مانند لوک آمریکایی و اروپایی مصرف می شوند و مواد شیمیایی آفت کش که در قالب داروهای مختلف مجاز و غیر مجاز جهت درمان کنه مصرف می شوند و نیز مواد شیمیایی و داروهایی که برای جلوگیری ازآلودگی موم زنبور عسل به کرم موم خوار مصرف می شوند همگی جزء این مواد سمی هستند. که توسط زنبورداران به طور ناخواسته وارد عسل می شود و همچنین آلودگی های محیطی مانند آفت کش هایی که توسط کشاورزان مصرف می شود و یا باکتری ها و فلزات سنگین که در محیط وجود دارد و توسط زنبور عسل از گیاهان و آب به داخل کندو آورده می شود.از جمله دیگر ناخالصی هایی که باعث آلودگی عسل می شود که بسیار خطرناک تر از شکر است و متأسفانه به اندازه شکر به آن اهمیت داده نمی شود آنتی بیوتیک ها و باقی مانده داروهای سمّی و آلودگی های محیطی هستند.

Share this post on: